To chyba ja

A może to jednak ja. Może to o mnie chodzi. Może to we mnie coś jest nie tak. Nieposkromione traumy, które zamieniają moje myśli i emocje w żrące, ziejące kwasem potwory?

Już sam nie wiem. Stare czasy pokazały mi świat jakim naprawdę nie był. Kazano mi wierzyć w miłości, które nie istniały. Pozwolono mi dawno temu też kochać, a potem, nagle, skazano na śmierć. Prawie dziesięć lat nieżycia zrobiło swoje. Jeżeli raz skazali cię na śmierć za szczere okazanie, to wydaje się, że za każdym jednym razem będziesz w przyszłości pozbawiany życia. Oszukiwać, że nie ma nic, dla świętego spokoju? Mogę wszystkich wokoło, ale nie obok. 

- Myślałem, że dzisiaj będzie cieplej…

- Od trzech dni jest tak chłodno, nie liczyłem na to dzisiaj.

- Chłodno jest od dłuższego czasu. Nie wiem na co liczyć. Siedzenie na balkonie już nie jara.

- No to nie siedź tam…

-Jak nie tam, to gdzie? Chujem straszy wokoło. Jak wieczorem wyjdę, to będę szedł aż do rana. Lepiej na tym balkonie, nie da się stąd uciec.

- No ok. To siedź…

­Są takie momenty, że mam ochotę za wszystko przeprosić. Zgasić potem światło, przykryć się kołdrą, poduszkę podłożyć pod brzuch i leżeć tak na boku, skulony, cały dzień, może dwa, a może i całe moje życie. 

To są te chwile, kiedy tak cholernie brak. Tak bardzo brak, że boisz się powiedzieć, bo boisz się kolejnego „NIE”.  To kolejne nie, jak kolejny sztylet, przebija się wolno przez wszystkie części ciała, próbując dać znać każdej synapsie – TU JESTEM.

Nieposiadane, budzi lęk. Posiadanie daje zajebisty niepokój. Im bardziej się boisz, tym mniej masz, a wtedy budzi się strach, który daje straty.

To chyba ze mną jest coś nie tak. Za dużo we mnie tego całego świata, za bardzo chcę go komuś dać. Na zawsze… Chyba muszę nauczyć się leżeć na trawie i patrzeć w niebo, i nie myśleć o tym co komu. 

Może wtedy będzie lżej. Może znowu samo wszystko przyjdzie. Może wcale nie…

Najgorzej. To chyba ja…

I ta cisza. Przyciskam do siebie poduszkę, nakrywam bardziej kołdrą. Cisza zaczyna dudnić, łomot przeszywa mózg. 

To chyba jednak ja…