tak wielu w życiu rzeczy, kurwa, nie rozumiem. Dawno nie miałem takiego nierozumienia i jednocześnie tak potężnej siły, która we mnie drzemie i czeka na wylot. Czeka aż puści wentyl, ale on stary, solidny, poniemiecki - i trzyma. Zastanawiam się bardzo nad tym, jak długo będą jeszcze nakręcali tą sprężynę, kiedy pęknie, i kiedy stanie w miejscu czas - skończy się dziś, a jutro będzie gdzieś tam. Straszne.
Nie odpalam już telewizora, żeby oglądać o czym mówią, bo przeraża mnie ten obraz i dźwięk, i żałuję bliskich wpatrzonych w tą machinę. A telewizor mam piękny, ogromny i drogi - jak na moje mniemanie o drożyźnie, chociaż niektórzy tyle wydają w jeden dzień na chuja warte przedmioty, dla mnie to był zakup ostatnich 34 lat… Gra mi z niego teraz muzyka… bo nie mam w domu radia. Ale korzystam ze zdobyczy świata współczesnego, takich jak INTERNET - by czerpać inspiracje z nut, obrazów, fotografii, niesamowitej architektury dnia dzisiejszego, którą kocham… Używam urządzeń, które tak bardzo pomagają mi przeżyć każdy dzień - szczoteczka do zębów, światło które zapala się jak powiem, automatyczne wycieraczki w samochodzie za grube pieniądze, za który jestem tak cholernie wdzięczny, bo na mój własny mnie nie stać. Smartwache (nawet kurwa nie wiem jak się to pisze!), GPS, inteligentne pralki, lodówki, telefony, co wiedzą szybciej niż ja, co jutro będę robił…
Używam tego wszystkiego, bo to przedmioty życia codziennego dzisiejszych czasów - jak kiedyś taczka i koń!
I siadam na dywanie po kilku łykach dziesięciu procent, i zastanawiam się… jak to możliwe, że mamy tak piękne umysły, żeby wymyślać tak niesamowite rzeczy… jak to jest możliwe, że te najpiękniejsze umysły dają się tak łatwo omotać tak próżnym i tępym chujom jak politycy, prezydenci, kościelny obłudny do szpiku kości, zakłamany kler… ludzie bez wartości… sprzeniewierzyli je wszystkie, wykorzystując tych, którzy ciągle wierzą w człowieka.
Sprzeniewierzyli też tą największą wartość… rozmienili na drobne, sprzedali za flaszkę żuru na wolce w Chorzowie. Wyjebali ją przez okno na bruk, na ryj, jak fortepian Wielkiego Mistrza.
Teraz zapakowali ją w worek jednorazowy jak psie gówno i przerzucają się z prawa na lewa i grają nią w dwa ognie, bo wszystko inne juz sprzedali i nie mają czym handlować… jakie to kurwa jest smutne…
Wylewam do szklanki ostatnie resztki La Perla - to taki niebieski tani szampan z biedronki, co jak się nim wstrząśnie, to miliony małych brokatowych drobinek unosi się w butelce - wygląda zajebiście… I jestem jedną z tych drobinek… lecę w tej flaszce wokoło.. tylko kolor nie ten co cała reszta.
„ona nie szuka poklasku
i gniewem nie unosi się
ona wszystkiemu wierzy
przetrzyma wszytko, ciebie i mnie”
#oddajcieMiłośćIWiaręWNią
Chciałeś żebym napisał dzisiaj piosenkę i ją nagrał… a ja wyrwałem się z tej LaPerli, wtedy kiedy strzelił korek, i doleciałem aż tu <3
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz