Dzień przed.

Noc? Pod warunkiem, że jest dla kogo. Sama dla siebie nie istniej. Nie ma sensu nocować skoro nie ma po co witać poranka. 

Wyjątkowo pełna dialogów, których zabrakło. W świetle ekranu cała dyskusja. Minuta po minucie, godzina przed, i po.  I pozostały cztery ściany pełne strachu. Pies. Buda.  

– Cześć. 

– Cześć.