ludzie powariowali do reszty, a świat, niczym arbuz rzucony na pochylnię nasmarowaną gęsim smalcem, sunie bez opamiętania ku przepaści.
nie ma już komu łapać, niema komu go ratować. Jedni brzydzą się smalcu, inni nie chą arbuza, bo pestki, a jeszcze inni z uporem maniaka twierdzą, że to nie oni, że to nie ich sprawa.na nic już słowa, prośby, analizy i pouczania. Trzeba strzelby, czołgu i karabinu. Trzeba rozgonić bydło, chłostać psy batem przez garb bez względu na maść.
nie pozostało dzisiaj już chyba nic, jak tylko rugać, opluwać, a potem paść. na ryj.
z drugiej strony wiedząc, że w akcji tej nie ma nic nowego, że to schemat powtarzający się raz po raz - nie tu, to tam - można usiąść z boku na ostatniej nietłustej górce, pod latarnią księżyca zapalić fajkę i z politowaniem patrzeć na durniów smarujących smalcem chleb.
DOBRANOC.
